Projekt

Inwentaryzacje przyrodnicze kluczem do edukacji ekologicznej i ochrony bioróżnorodności w woj. opolskim

Znajdź w serwisie

FACEBOOK

Konkursy

ZAPOZNAJ SIĘ Z NASZĄ OFERTĄ CIEKAWYCH KONKURSÓW I OLIMPIAD

Mapa

Stobrawski PK - Walory krajobrazowe

W krajobrazie Stobrawskiego Parku Krajobrazowego dominują tereny nizinne, głównie leśne, urozmaicone wzniesieniami śródlądowych wydm oraz licznymi dolinami rzek. Doliny te to zazwyczaj tereny otwarte będące mozaiką łąk, pól, zadrzewień, kęp krzewów oraz sieci kanałów melioracyjnych. Uzupełnieniem sieci wodnej parku są liczne stawy hodowlane będące dziełem człowieka oraz ok. 300 starorzeczy będących zbiornikami pochodzenia naturalnego.

1. Śródlądowe wydmy

Na Opolszczyźnie największym obszarem wydmowym jest zalesiony teren położony w dorzeczu Stobrawy oraz Małej Panwi na Równinie Opolskiej. Występuje tu kilkaset zróżnicowanych morfologicznie wydm o wysokościach względnych dochodzących do 20 m. Wiele z nich znajduje się na terenie Stobrawskiego Parku Krajobrazowego. Wydmy te formowały się na przełomie epoki lodowcowej i polodowcowej w okresie od 14000 do 10000 lat temu. Główną siłą sprawczą ich powstania były wiatry, które porywały lub toczyły po słabo osłoniętym roślinnością gruncie piaszczysty materiał polodowcowy i osadzały go na lokalnych przeszkodach, np. głazach, krzewach, wzniesieniach. W ten sposób z czasem powstawały proste formy wydm, które w przekroju poprzecznym miały łagodne zbocze zwrócone w kierunku wiatru, a strome w kierunku przeciwnym. W kolejnym etapie wydmy stopniowo porastały roślinnością, co powodowało ich unieruchomienie i w takiej formie, jako porośnięte zwykle borami sosnowymi wzniesienia, możemy podziwiać je dzisiaj.
Obecność wydm stwarza bardzo zróżnicowane warunki siedliskowe i wpływa na wzrost liczby gatunków, szczególnie roślin na danym terenie. Na ich wierzchołkach gleby są słabo wykształcone, wody gruntowe zalegają głęboko, natomiast pod dostatkiem jest światła i tu najlepiej rosną światłolubne sosny. Lecz już nieopodal, u podnóża wydmy, warunki są zgoła odmienne, szczególnie w tzw. nieckach deflacyjnych, czyli obniżeniach terenu. Tu gromadzi się woda, a wraz z nią zbiorowiska roślinności wilgociolubnej, takiej jak bory bagienne czy torfowiska. Można tu spotkać rzadkie i chronione gatunki roślin, m.in.: borówkę bagienną, żurawinę błotną, bagno zwyczajne, wełniankę wąskolistną czy nawet owadożerną rosiczkę. Wydm nie porośniętych roślinnością to najczęściej efekt działalności człowieka, który piasek często pozyskiwał. Dzięki temu możemy się tam poczuć prawie jak nad naszym Bałtykiem. Miejsca takie występują np. przy niebieskim szlaku turystycznym w okolicy Dąbrówki Łubniańskiej i na południowy zachód od Karłowic, przy szlaku żółtym.

2. Stawy hodowlane

Na terenie Stobrawskiego Parku Krajobrazowego zlokalizowane są liczne kompleksy stawów hodowlanych. Te największe i najbardziej znane leżą m.in. w okolicy Pokoju, Krzywej Góry, Święcin, Krogulnej czy Siedlic. Stawy hodowlane stanowią ważny element krajobrazu i są miejscem występowania wielu gatunków roślin i zwierząt związanych ze środowiskiem wodnym. Ich główną rolą jest hodowla ryb w celach gospodarczych. Jednak  na skutek zaniku naturalnych obszarów podmokłych i degradacji jezior, coraz większego znaczenia nabiera także rola stawów jako ostoi zagrożonej fauny i flory. Stawy rybne to mozaika wielu różnorodnych środowisk, których wspólnym elementem jest obfitość wody. Z każdym ze środowisk związane są inne gatunki. Co więcej, same stawy w związku z prowadzoną tu gospodarką rybacką, zmieniają swój wygląd w zależności od pory roku, oferując w różnych okresach dogodne warunki dla odmiennych grup roślin i zwierząt. Stąd tak wielka różnorodność gatunków i atrakcyjność tych miejsc dla obserwatorów przyrody.
Z grup zwierząt, jakie możemy obserwować na stawach, najbardziej wyróżniają się ptaki. Pojawiają się one na zbiornikach tego typu w różnych celach - część z nich przystępuje tu do lęgów, inne wykorzystują stawy jako teren polowań gnieżdżąc się w ich sąsiedztwie. Jeszcze inne pojawiają się na nich, aby odpocząć podczas wędrówki lub szukają schronienia w okresie pierzenia. Wczesną wiosną na stawach hodowlanych w Stobrawskim Parku Krajobrazowym można obserwować tokujące i budujące gniazdo w trzcinowiskach błotniaki stawowe i spróbować wypatrzyć bąka, niezwykłą czaplę, której charakterystyczne buczenie dobiega z szuwarów. Głos ten jest tak donośny, że można go usłyszeć nawet z kilku kilometrów. Na stawach gniazdują również: perkozek, perkoz dwuczuby, łabędź niemy, krzyżówka, krakwa, cyranka, czernica, głowienka, łyska, kokoszka, wodnik, zimorodek i brzegówka. W trzcinach śpiewają trzciniaki, trzcinniczki, brzęczki, rokitniczki, potrzosy i łozówki. Nad stawami często pojawia się rybołów (wiosną i późnym latem) oraz bielik i bocian czarny. W trakcie trwania ptasich wędrówek (przede wszystkim wczesną wiosną) spotkać tu można dodatkowo kormorany, świstuny, bielaczki i nurogęsi. Co roku jesienią, a niekiedy także w maju, ze stawów spuszczana jest woda. Na ich osuszonym dnie zatrzymują się ptaki wodno-błotne, które szukają tu pokarmu lub bezpiecznego miejsca odpoczynku podczas wędrówki. Są to przede wszystkim ptaki siewkowe, takie jak brodźce (samotniki, łęczaki, krwawodzioby, kwokacze, brodźce piskliwe i podobne do brodźców bataliony), sieweczki, bekasy i czajki. Ptaki te poszukują pokarmu w błocie i mule przy brzegach zbiorników wodnych. Długie dzioby i nogi niektórych gatunków umożliwiają im brodzenie w płytkiej wodzie i szukanie w mulistym dnie drobnych bezkręgowców, którymi się żywią. Jesienią na stawy zlatują się czaple siwe i co raz liczniej towarzyszące im czaple białe, które jeszcze do niedawna były rzadkością w naszym kraju.
Spośród bogactwa bezkręgowców zasiedlających stawy rybne najłatwiejszymi do zaobserwowania są: błotniarki, zatoczki, larwy ważek, pluskolce, płoszczyce oraz wodne chrząszcze. Gody odbywają tu liczne płazy, w tym charakterystyczne kumaki nizinne zdradzające swoją obecność smutno brzmiącym pohukiwaniem. Stałym bywalcem podmokłych miejsc jest dobrze pływający zaskroniec. Można go rozpoznać po dwóch jasnożółtych plamach w tylnej części głowy (stąd nazwa). Wąż ten może osiągnąć nawet ponad metr długości. Zaskroniec odżywia się głównie żabami, sam stanowiąc pożywienie dla bocianów i czapli. Jest prawie bezbronny. Jedyną bronią schwytanego zaskrońca jest wydzielanie substancji o przykrym zapachu. Wnikliwy obserwator przyrody w pobliżu zbiorników wodnych, może też często odnaleźć ślady obecności bobra i wydry – stałych bywalców takich miejsc. Stawy hodowlane to także miejsce występowania chronionych gatunków roślin, znanych bardziej z obecności w dolinie Odry, tj. kotewki orzecha wodnego i salwinii pływającej. Stwierdzana była tu też jedna z najrzadszych roślin w parku, a mianowicie lindernia mułowa, która w sprzyjających warunkach rozwija się na dnie wysychających stawów. Jak więc widać, stawy hodowlane to doskonałe miejsca do prowadzenia obserwacji przyrodniczych, należy jednak pamiętać, że są one zazwyczaj własnością prywatną i przebywanie bezpośrednio na ich terenie zwykle wymaga zgody właściciela.

3. Starorzecza

Starorzecza to jeziora, których misy są częścią dawnego koryta rzeki, obecnie przez rzekę opuszczonego i odciętego od współczesnego koryta. Są to zbiorniki eutroficzne, o bogatej florze. Szczególnie licznie występują tu rośliny swobodnie pływające czy o pływających liściach oraz roślinność szuwarowa tworzące razem układ mozaikowy, który tylko w głębszych starorzeczach przekształca się w pasowy, tak charakterystyczny dla jezior.  Starorzecza i inne małe zbiorniki dolin rzecznych na terenie Stobrawskiego parku krajobrazowego mają różną morfologię. Typowe, dobrze zachowane części starych koryt mają kształt silnie wydłużony i zazwyczaj wygięty, co związane jest z meandrowaniem rzeki. Liczne są również ślady po dużych meandrach rzeki, nie wypełnionych już jednak, w wyniku przeprowadzonych melioracji, wodą. W wyniku ewolucji tych form, po utracie kontaktu z wodą płynącą, a także w wyniku innych działalności człowieka, powstawały formy skrócone. Procesy antropogenicznej degeneracji starorzeczy są szczególnie silne na terenach rolnych, stąd też najlepiej zachowane formy tego typu zlokalizowane są w lasach i na niedostępnych lub zbyt wilgotnych zbiorowiskach łąkowych i zadrzewieniowych. Na podstawie archiwalnych materiałów kartograficznych ocenia się, że najlepiej niegdyś wykształcone meandry Odry, a późniejsze jej starorzecza zostały zmeliorowane, co sprawia, że w najlepszym przypadku są obecnie podmokłymi łąkami. Na obszarze Parku zinwentaryzowano około 300 stałych starorzeczy i oczek wodnych. Większość z nich znajduje się na terenie doliny Odry i przy ujściowym odcinku Stobrawy. Dzięki takiemu usytuowaniu starorzecza posiadają okresowe połączenie zasilające je w wodę z tych rzek. Są one także elementami wyróżniającymi doliny Odry i Stobrawy w stosunku do dolin pozostałych rzek. Ta duża różnorodność form starorzeczy i innych oczek wodnych, różny stan ich zasiedlenia przez organizmy żywe, również rzadkie i chronione, powodują, że są one jednym z najważniejszych elementów kształtujących bioróżnorodność terenu Parku. Jednocześnie są jednymi z najbardziej zagrożonych form przyrodniczych w skali terenu opracowania i regionu całej Opolszczyzny. Większość zinwentaryzowanych na terenie Parku starorzeczy jest bardzo silnie zeutrofizowana, co uwidacznia się zwłaszcza wśród tych, które położone są wśród pól i łąk. Eutrofizacja stanowi silne zagrożenie dla ich istnienia. Bardzo poważnym zagrożeniem dla starorzeczy jest również coraz silniej uwidaczniający się brak kontaktu z zasilającymi terenami zalewowymi.

Największe i najlepiej zachowane starorzecza parku zlokalizowane są:

- pomiędzy drogą Stobrawa - Nowe Kolnie - Kościerzyce i korytem rzeki Odra - ok. 8 starorzeczy o powierzchni 0,6 - 3 ha i liczne mniejsze, prawie wszystkie na międzywalu,
- na południe od Stobrawy - kilka starorzeczy o powierzchni 0,5 - 2 ha i liczne mniejsze, część w międzywalu Stobrawy a część na polderze,
- koło Prędocina - kilka starorzeczy o powierzchni 0,5 - 1,0 ha i liczne małe w większości na terenie międzywala,
- pomiędzy Czepielowicami i Kościerzycami - 2 duże starorzecza o powierzchni ok. 4 ha i kilka małych poza terenem międzywala
- na północ od Wronowa przy ujściu Nysy Kłodzkiej - 2 starorzecza o powierzchni kilku ha, liczne małe na terenie międzywala,
- w lesie koło Wielopola - kilka starorzeczy o powierzchni ok. 0,5 - 1,5 ha i liczne małe, największe i kilka małych w międzywalu, reszta poza jego obszarem,
- pomiędzy drogą Lipki - Brzezina - Brzeg, a korytem Odry - kilka starorzeczy o pow. 0,5 - 1 ha, liczne mniejsze, większość w międzywalu.

4. Dolina Odry

Dolina Odry w granicach Stobrawskiego Parku Krajobrazowego to niezwykle malowniczy obszar, bogaty w wartości przyrodnicze, jak również historyczne i kulturowe. Została ona zakwalifikowana jako jeden z 12 najciekawszych obszarów bagienno - torfowiskowych położonych w dolinie Odry w granicach Polski. Przez tysiące lat dzięki okresowym wylewom Odra wytworzyła specyficzny ekosystem oraz kształtowała krajobraz, a jej pradolina np. w okolicy Popielowa ma 10 km szerokości.  
Dolina Odry obfituje w starorzecza. Są to typowe dla meandrujących rzek nizinnych fragmenty starego koryta porzuconego przez rzekę podczas zmiany jej przebiegu. Można w nich zaobserwować m.in.: kotewkę orzecha wodnego i salwinię pływającą - rzadkie, chronione i charakterystyczne dla Stobrawskiego Parku Krajobrazowego rośliny. Na powierzchni wody zobaczymy również bardziej pospolite, ale niemniej ciekawe grzybienie białe, grążel żółty, osokę aloesowatą, żabiściek pływający czy różne gatunki rzęs. Na otaczających starorzecze łąkach od maja do czerwca kwitnie m.in. bluszczyk kurdybanek, pięciornik rozłogowy i gęsi, jaskier rozłogowy i ostry, mniszek lekarski, szczaw polny. W tym samym czasie kwitnie również dominująca na tych łąkach trawa - wyczyniec łąkowy, który jest wskaźnikiem wilgotności i żyzności siedlisk. Teren Doliny Odry jest jednym z najcenniejszych ornitologicznie miejsc w województwie opolskim. Jest fragmentem Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków „Grądy Odrzańskie", co oznacza, że występuje tu wiele gatunków ptaków zagrożonych w Polsce i Europie. Wiosną towarzyszą nam godowe okrzyki kani czarnej i rudej (symbol parku), występuje tu derkacz, dudek, świerszczak, pokląskwa i świergotek łąkowy. W sprzyjających latach na podmokłych łąkach gnieździ się kszyk, krakwa i płaskonos. Pokarmu poszukują tu też bociany białe i błotniaki stawowe. W trakcie wędrówki wiosennej i jesiennej na starorzeczach zatrzymują się gatunki migrujące. Był tu m.in. obserwowany łabędź krzykliwy oraz gatunki pospolitsze takie jak kukułka, turkawka, słowik rdzawy i wilga.
Teren międzywala Odry obfituje w miejsca dogodne dla występowania i rozrodu płazów. Starorzecza, kanały i odnogi oraz płytkie, długo utrzymujące się rozlewiska są miejscami zapewniającymi stabilne warunki dla rozwoju ich larw. Z wielu gatunków warto wymienić, m.in. coraz rzadsze dzisiaj kumaki nizinne. Ich głos - monotonnie powtarzane, brzmiące dość tajemniczo pohukiwanie wyróżnia się spośród żabiego chóru. Wyglądem, natomiast spośród innych żab występujących na tym terenie, wyróżniają się samce żaby moczarowej, które podczas godów przybierają jasnoniebieski kolor. Lasy liściaste, a zwłaszcza łęgi i zarośla łęgowe, są kolejnymi elementami krajobrazu doliny rzecznej, które zwiększają bogactwo  gatunkowe płazów. Takie wilgotne leśne i zaroślowe siedliska zamieszkuje rzekotka drzewna. Ten mały płaz pędzi głównie nadrzewny tryb życia. W ciepłe wiosenne noce można usłyszeć chór godujących samców rzekotki, który brzmi jak narastający to znowu przycichający, jednostajny w brzmieniu rechot, zadziwiająco głośny jak na tak małe zwierzę.
Tereny leśne wzdłuż rzeki Odry określa się w opracowaniach dotyczących ochrony przyrody jako „Nadodrzańskie Grądy". Odznaczają się one bogatą roślinnością, widoczną szczególnie w okresie wiosny. W runie lasu występuje m.in. zawilec gajowy i żółty, złoć żółta, miodunka ćma, ziarnopłon wiosenny, śnieżyczka przebiśnieg, czosnek niedźwiedzi, bluszczyk kurdybanek. Dojrzałe drzewostany liściaste, w których nie brakuje martwych drzew, zamieszkują licznie dzięcioły, z których spotkać tu możemy: dzięcioła dużego, średniego, zielonosiwego, zielonego oraz dzięciołka. Las ten jest pełny wykutych przez nie dziupli, które wykorzystywane są z kolei przez liczną grupę drobniejszych ptaków. Gnieżdżą się tu kowaliki, pełzacze leśne i ogrodowe, szpaki, mazurki, sikory - bogatki, modraszki i ubogie, muchotówki - szara i żałobna, a także dwa kolejne, rzadkie gatunki muchołówek - białoszyja i mała.
 W lesie grądowym, przy zielonym szlaku rowerowym, znajduje się najstarsze drzewo w parku i jedno z najstarszych na Opolszczyźnie - potężny dąb „Klara”. Jak głosi legenda, nazwa drzewa pochodzi od imienia nieszczęśliwie zakochanej panny, która rzuciła się do Odry, zaraz za dębem. Dziś Odra płynie już innym korytem, jednak legenda ta jest wciąż żywa wśród lokalnej społeczności. Ciekawym miejscem związanym z odległą historią doliny rzecznej są pozostałości ruiny zamku książęcego pochodzące prawdopodobnie z XIII w., zlokalizowane w okolicy Starych Kolni.   
Najciekawsze fragmenty doliny Odry w Stobrawskim Parku Krajobrazowym można obserwować kierując się drogą biegnącą od Popielowa poprzez Stare Kolnie, Stobrawę, Nowe Kolnie, aż do Kościerzyc (od Starych Kolni biegnie tam też zielony szlak turystyczny). Z trasy tej w wielu miejscach można skręcić w kierunku południowym i dotrzeć bezpośrednio w dolinę rzeki, aby podziwiać jej walory przyrodnicze i krajobrazowe.

5. Bory sosnowe

Stobrawski Park Krajobrazowy w 80% pokryty jest lasami, z czego największy udział mają bory sosnowe. Dominuje w nich sosna, ale występuje tu również świerk, brzoza oraz dąb i buk. W runie licznie występują mchy, porosty, borówki czarne i brusznice, czasem paprocie, a jesienią zakwitają znane nam wszystkim wrzosy. Na dnie boru sosnowego, przy odrobine szczęścia, możemy spotkać padalca – podlegającą ochronie gatunkowej beznogą jaszczurkę. Zwierzę to nie porusza się zbyt sprawnie jak inne jaszczurki, w związku z czym poluje głównie na ślimaki i dżdżownice i jest zupełnie niegroźne.
Bory kojarzymy przede wszystkim z własnych wypraw na grzyby czy jagody ale ich znaczenie i wpływ na nas ludzi jest znacznie szerszy. Bory iglaste są czyste i niezwykle urokliwe. Latem zapewniają kojący cień, zimą zaś wciąż są zielone, pachnące oraz tworzą świąteczny nastrój, któremu poddajemy się już w listopadzie. Odbieramy je na ogół pozytywnie i nie jest to tylko nasze subiektywne odczucie, ale ma poparcie w wiedzy naukowej. Zbiorowiska sosen wytwarzają niezwykły leczniczy mikroklimat, czego dowodem są zalecenia lekarzy, którzy polecają częste przebywanie w ich otoczeniu osobom z dysfunkcjami systemu oddechowego. Uzdrowiskowy klimat, jaki tworzą, korzystnie wpływa zwłaszcza na górne drogi oddechowe. Bory sosnowe są zatem doskonałym miejscem dla astmatyków i osób, które cierpią na choroby płuc, oskrzeli. Substancje lotne wytwarzane w unikalnym środowisku tych lasów posiadają właściwości dezynfekcyjne. Dodatkowo tonizują układ nerwowy oraz obniżają ciśnienie krwi.
Niepowtarzalne własności terapeutyczne sosny są potwierdzone naukowo i znane już od dawna. To właśnie one były m.in. powodem utworzenia już w XIX w. w miejscowości Pokój leżącej w sercu Stobrawskiego Parku Krajobrazowego, uzdrowiska. Słynęło ono nie tylko z powodu mikroklimatu związanego z sosnami, ale i z produkcji olejku z igliwia tych drzew, który był stąd eksportowany do wielu krajów. Obecnie najciekawsze fragmenty borów sosnowych możemy podziwiać m.in. wzdłuż czerwonego (na całej długości) i niebieskiego (od miejscowości Dąbrówka Łubniańska) szlaku turystycznego.

6. Zadrzewienia

Parki krajobrazowe są miejscem, gdzie nie tylko chronione są gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisko, ale także krajobraz naturalny i kulturowy. Dlatego też na wybranym obszarze nizinnych parków krajobrazowych, takich jak Stobrawski Park Krajobrazowy, możliwe jest otoczenie szczególną opieką istniejących oraz uzupełnianie brakujących zadrzewień obszarów wiejskich. Drzewa i krzewy pojawiające się w krajobrazie pozwalają dostrzegać skalę domów, kościołów, wzgórz i wąwozów. Podkreślając bieg dróg i rzek rzeźbią krajobraz. Występując pojedynczo czy grupowo pozwalają obserwować swoje formy pokrojowe, charakterystyczne dla poszczególnych gatunków. Możliwość przypatrywania się drzewom, układowi ich gałęzi, ażurowości korony i w końcu całej ich sylwetce nie tylko pozwala rozróżniać ich gatunki i odmiany, lecz przede wszystkim pozwala postrzegać drzewa jako swoiste rzeźby ustawione we wnętrzach krajobrazowych. Dzięki temu możemy obcować z ich zmieniającą się wraz z rytmem pór roku urodą, a przez to odczuwać jedność z naturą i żyć zgodnie z jej przemianami.
Z definicji zadrzewienia wynika, iż są to pojedyncze drzewa i krzewy lub ich skupiska – niestanowiące zbiorowisk leśnych - wraz z zajmowanym terenem oraz pozostałymi składnikami jego szaty roślinnej. W potocznym rozumieniu za zadrzewienia nie uznaje się terenów zieleni miejskiej i wiejskiej – parków, zadrzewień przy obiektach sakralnych i na cmentarzach, a także sadów, drzew i krzewów ogródków działkowych czy plantacji użytkowych i szkółek.
Zasady kształtowania krajobrazu rolniczego w istotny sposób wiążą się z zadrzewieniami. Ich kompozycja może objąć półnaturalne formy zadrzewień występujące pojedynczo lub w niewielkich skupiskach na pograniczach rolno-leśnych oraz naturalne kępy, smugi nadrzeczne tworzące sieć powiązań ekologicznych na kanwie systemy hydrograficznego kraju. Przenikać się one powinny z szachownicami pasm leśnych i żywopłotów śródpolnych, a także powierzchniami sadów przylegających do skupisk zabudowy wzbogaconej nadto drzewami użytkowymi, osłonowymi i ozdobnymi. Te z kolei oraz dojazdy do pól, szkoły czy kościoła, sąsiednich wsi czy najbliższego miasta tworzyć powinny kanwę alei przydrożnych.
Zadrzewienia śródpolne i łąkowo - pastwiskowe chronią glebę przed erozją wietrzną i wodną, korzystnie wpływają na obieg wody i wilgotność powietrza, zabezpieczają ściany wąwozów i zbocza przed rozmywaniem, ochraniają uprawy przed zanieczyszczeniami powietrza, stratami wilgoci w glebie oraz przed ekspansją chorób i szkodników czy, w końcu, jako „zielone bariery” chronią wsie przed pożarami. Są to efekty nie do przecenienia.
Zadrzewienia przywodne - rzek i potoków oraz wód stojących. to nie tylko malowniczy element pejzażu, ale ważny dla zwierząt korytarz ekologiczny. Łącząc się z zadrzewieniami śródpolnymi i łąkowymi, dalej lasami, sadami i alejami tworzą kanały migracji dla zwierząt i umożliwiają utrzymanie łączności pomiędzy poszczególnymi ekosystemami.
Zadrzewienia przydomowe - wraz z dachami domostw, wieżą kościelną czy dzwonnicą kształtują sylwetę osad ludzkich, dzięki czemu wsie i miasteczka harmonijnie łączą się z otaczającym je krajobrazem. Każdy region ma swoje tradycje i obyczaje związane z rolą drzew w tworzeniu siedzib ludzkich. Na terenach wiejskich domostwom towarzyszyły majestatyczne jesiony czy lipy, drogi i dukty obsadzano alejami drzew owocowych, lip, klonów, jarzębin, topól, jesionów, cmentarze i kościoły otaczano wieńcem drzew, rozstaje podkreślano nie tylko krzyżem, kapliczką, ale też kępą krzewów czy drzew. Taki krajobraz ma szanse przetrwać m. in. dzięki parkom krajobrazowym.
Wkomponowanie zadrzewienia w rzeźbę terenu i topografię gwarantuje harmonijne kształtowanie krajobrazu. Dobrze zakomponowane i zlokalizowane zadrzewienia spełniają swoje funkcje: ochronne, produkcyjne, społeczno-kulturowe. Zadrzewienia są korytarzami ekologicznymi i siedliskami dla ptactwa, zwierzyny, owadów i roślin. Młode zadrzewienia wymagają, w początkowej fazie wzrostu, odchwaszczania. Zagrożeniem dla zadrzewień jest wypalanie traw, nielegalne wywożenie i składowanie śmieci na ich obszarze oraz nieracjonalne pozyskiwanie drewna. Przy niskiej świadomości społecznej mogą stać się źródłem sadzonek czy obiektem ataku wandali. Harmonijnie ukształtowany krajobraz, obfitość fauny i flory, dobrze plonujące uprawy są miejscem sprzyjającym satysfakcjonującemu życiu i predestynują taką okolicę do miana miejsca urokliwego i wyjątkowego. Pociąga to za sobą możliwość tworzenia baz agroturystycznych czy aktywnego wypoczynku (jazda konna, wycieczki rowerowe), co stanowi dodatkowe źródło utrzymania dla mieszkańców i tworzy nowe miejsca pracy.

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie.
Strona współfinansowana ze środków Unii Europejskiej w ramach Schematu III Pomocy Technicznej. Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
Instytucja Zarządzająca PROW na lata 2007-2013: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Strona opracowana na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego.

 

2015 | Wszystkie prawa zastrzeżone - ZOPK 

designed & hosted by