Projekt

Inwentaryzacje przyrodnicze kluczem do edukacji ekologicznej i ochrony bioróżnorodności w woj. opolskim

Znajdź w serwisie

FACEBOOK

Konkursy

ZAPOZNAJ SIĘ Z NASZĄ OFERTĄ CIEKAWYCH KONKURSÓW I OLIMPIAD

Mapa

Stobrawski PK - Ciekawe obiekty

PARK w POKOJU


1. Miejscowość Pokój.
        Rezydencja w Pokój (dawniej Carlsruhe) założona została w połowie XVIII wieku przez księcia wirtemberskiego Carla Christiana Erdmanna. Z jego inspiracji mała śródleśna osada została przekształcona najpierw w zwierzyniec, a następnie w założenie pałacowo-parkowe. Był to rok 1747. Zbudowano tutaj drewniany, a następnie murowany pałacyk myśliwski, do którego przylegał stopniowo rozbudowywany ogród. Obecnie założenie parkowe w Pokoju składa się z trzech części: ogrodu francuskiego, parku angielskiego z kompleksem stawów oraz uzdrowiskowego parku z XIX wieku. Wiele elementów architektury i wyposażenia parku z tamtych czasów zachowało się do dziś, jednak sam pałac nie przetrwał dziejowej zawieruchy.

 

Image


2. Park w Pokoju.

        Położony w centrum SPK jest własnością Skarbu Państwa pod zarządem Lasów Państwowych - Nadleśnictwa Kup. Powierzchnia parku wynosi około173 hektary w tym powierzchnia wód - około 79 hektarów. Woda na terenie parku to rozległe stawy oraz sieć kanałów. Ze względu na wyjątkowe walory parku plan ochrony SPK przewiduje utworzenie na jego terenie, wraz z terenem dawnego zwierzyńca oraz miejscowością Pokój, Zespołu Przyrodniczo - Krajobrazowego. Chronione byłoby tym sposobem, zarówno założenie parkowe oraz układ alejowy miejscowości, jak i siedliska rzadkich i chronionych roślin oraz zwierząt występujących w parku (roślinność terotroficzna, wodna i szuwarowa, ptactwo, nietoperze i.in.)

3. Zwiedzanie parku.

        Dzięki bogatej literaturze historycznej wiemy jak park był kształtowany, jak się rozwijał i jak był wyposażony. Obfitość przekazów na ten temat świadczy o renomie, jaką park posiadał w latach swej świetności. Właścicielami i twórcami parku byli książęta Württemberscy z linii oleśnickiej, poczynając od Carla Christiana Erdmanna. Autorami założenia byli Heller, Klöber, Jeschke, Websky i Schirmeister. Na założenie parkowe docelowo złożyły się 4 obszary: zwierzyniec budowany w latach 1748 - 1756, z później (w 1820r.) dobudowanym pawilonem w Gwieździe Erdmanna  - ogród barokowy wybudowany do 1777r. - park angielski tworzony w latach 1780 - 1785, choć jeden z pałacyków parkowych - Pałac Szwedzki - powstał w 1767r. - park z XIX wieku powstały około 1860 - 1874 roku.

OGRÓD BAROKOWY

        Ogród pierwotnie barokowy w późniejszych latach był przebudowany przez właścicieli na styl krajobrazowy. Do dziś zachował się barokowy układ kanałów z wyspami. W tej części parku ustawiono w 1927r., i do dziś tam się znajduje, głaz z medalionem księżnej Matyldy. Na uwagę zasługuje również okazały dąb błotny o charakterystycznie zwisających suchych dolnych gałęziach.  Wędrując na południe docieramy do alei grabowej, która kieruje nasz wzrok na Ruinę - dawniej Salon Herbaciany (pochodzący z 1776-1777r.), położony na wyspie.

 

Image

 

PARK Z XIX WIEKU

        To najmłodsza część parku, przylegająca do ogrodu francuskiego, która pozwalała kuracjuszom Bad Carlsruhe spacerować i wypoczywać. Uzdrowisko w Pokoju  założył dr Freud w 1847r. i mimo zmian właścicieli funkcjonowało ono do II Wojny Światowej. Tutaj znajduje się najbardziej charakterystyczny element wyposażenia parku pokojowskiego - posąg śpiącego lwa pochodzący z 1863r.  Olbrzymi żeliwny odlew został wykonany wg projektu znanego rzeźbiarza Theodora Kalide na zamówienie księcia Eugena Erdmanna zwanego "Dobrym", na pamiątkę zmarłego księcia Eugena – bohatera spod Culm. Osoba Theodora Kalide jest wartą tu podkreślenia, gdyż ten gliwicki rzeźbiarz był znanym XIX-sto wiecznym twórcą wielu żeliwnych rzeźb. Stworzył modele lwa czuwającego i lwa śpiącego. Posąg lwa śpiącego istnieje właśnie w Pokoju oraz na grobowcu generała Scharnhorsta w Berlinie na Cmentarzu Inwalidów oraz słynnego architekta Karola Fryderyka Schinkla (Berlin). Lwy z Bytomia, Gliwic i Legnicy nie zachowały się. Śpiący lew to symbol pokoju, który zapanował w Europie po zwycięstwie nad Napoleonem oraz symbol pamięci po poległych. Twórczością i życiem T. Kalide zajmuje się Muzeum Gliwickie i Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Gliwickiej.

 

                                                           Image

 

        W tej części parku ustawiono też w 1874r. kolumnę zwaną Germanią, z której zachował się postument i trzon.  Oba posągi są obsadzone krzewami różaneczników, które, podobnie jak różaneczniki w parku w Mosznej, być może pochodzą ze słynnej szkółki różaneczników Seidla z okolic Drezna, bowiem tymi krzewami obsadzane były zachodnie miejscowości Polski.  Kolekcje tych odmian do dziś istnieją, tak że odnowienie różaneczników w parku zgodnie z historią założenia jest możliwe. Tutaj też rośnie olbrzymia sosna wejmutka, która przez Pacyniaka jest uznana za najstarszą w Polsce – wg jego danych ma w tej chwili około 210 lat, obwód około 5 m,wys. 28m.

 
Na osi łączącej posąg lwa z Germanią stała glorietta nazwana Pawilonem Eugena - zachowały się dodziś jej ruiny.  Końcem kompozycji tej części jest niewielkie wzniesienie - Górka Schlegela - zbudowane na pamiątkę opiekuna i wychowawcy księcia Eugena Erdmanna zwanego "Dobrym", - pastora Schlegela, zwieńczone w 1869r. altaną. był to punkt widokowy pozwalający podziwiać panoramę łąk i pól oraz sylwetkę śródpolnej alei.  Na terenie parku XIX – wiecznego stoją rzeźby, w tym także przeniesione z części angielskiej:

 

  - Diana 

  - Apollo 

  - Minerwa 

  - rzeźba "Pokój wieńczy głowę Fryderyka Wilhelma II" 

  - Wenus 

  - Obelisk neogotycki będący oryginalnym elementem parku XIX - wiecznego.

PARK ANGIELSKI

        Inspiracją dla twórcy tego założenia - Kloebera - była angielski park w Stowe oraz lektura prac Moszyńskiego i Chambersa o ogrodach chińskich i angielskich – ówczesnych podręczników komponowania ogrodów. Wszystko to mówi nam o tym, że park był tworzony według najmodniejszych wzorców epoki.

        Powstał jako założenie sentymentalne na sztucznie usypanych rozległych wzgórzach i sztucznie utworzonych stawach - co daje nam wyobrażenie o rozmachu prac budowlanych. Tutaj postawiono dwa, nieistniejące już dziś, pałacyki: na Winnej Górze (1780r.) i Szwedzki (1767r.).  Pierwsze stawy wykopano już wcześniej bo w 1760r., z tego okresu pochodzi też kanał łączący Staw Szwedzki ze Stawem Zofii. Ze względu na to, że park miał bogatą sieć kanałów z wysepkami, liczne stawy ze sztucznymi górami i wyspami, zwiedzany mógł być nie tylko pieszo czy konno, lecz także łodzią, gondolą czy kajakiem. Bardzo bogaty program parku zapewniał rozrywkę i wszelkie doznania, jakich oczekiwano po parkach sentymentalnych. W podobnym stylu zbudowana została Arkadia Nieborowska Heleny Radziwiłłowej czy Powązki Izabeli Czartoryskiej. Do dziś zachowały się niektóre elementy architektury parkowej:

  latarnia na grobli (1780r.), będąca repliką latarni stojącej na Odrze w Szczytnikach wrocławskich

  neogotyckie ruiny (1780r.), osłaniające założona tu kiedyś winnicę 

  pomnik Fryderyka Wielkiego (1790r.), stojący obecnie na Wzgórzu Minerwy 

  Elizjum z labiryntem (1780, 1825r.) 

  Świątynia Matyldy - pierwotnie Apollina (1780, 1826r.)

  3 głazy zwane Trzema Siostrami: Wiarą, Nadzieją i Miłością

Takie obiekty jak ptaszarnia w stylu chińskim, łazienka, szwajcaria zwana partią wiejską, pustelnia czy symboliczny grób J.J. Rousseau oraz wszystkie mostki dziś nie istnieją lub są w ruinie.

 

ZABYTKI

Niemal w każdej wsi SPK spotykamy zabytki o niejednokrotnie wyjątkowej urodzie. Związane z architekturą, rzeźbą, techniką przekazują nam wiedzę o tym jak mieszkający tu niegdyś ludzie żyli, pracowali, modlili się, tworzyli. Każda wioska ma swoją długą historię, zapisaną w murach kościołów, w starych drewnianych chatach i murowanych zagrodach, w chylących się nagrobkach cmentarzy katolickich, ewangelickich, żydowskich

ZABYTKI SAKRALNE

    Kościół w Radomierowicach (gmina Murów) należy do najciekawszych obiektów w Stobrawskim Parku Krajobrazowym o konstrukcji ryglowej. Konstrukcja ryglowa pojawiła się w Polsce w XVII wieku za sprawą kolonistów niemieckich. Szkielety budynków wykonywanych tą techniką składały się z pionowych słupów wzmacnianych belkami poziomymi oraz tzw. ryglami, czyli bel-kami umocowanymi ukośnie. Przestrzenie powstałe pomiędzy belkami wypełniano gliną, szachulcem, cegłą lub obijano deskami.         Powstał on w latach 1786-89 i przez ponad półtora wieku stanowił siedzibę parafii ewangelickiej. Przez katolików został przejęty dopiero po zakończeniu II wojny światowej. Posiada charakterystyczny barokowy kształt hełmu wieży kościelnej, dach kryty gontem oraz usytuowane naprzeciw siebie dwa rzędy okien. Wewnątrz świątyni na uwagę zasługują pozostałości po organach z 1794 roku. W sąsiedztwie kościoła położony jest cmentarz, na którym znajduje się pomnik przyrody - 350-letni dąb szypułkowy.

    Innym przykładem wykorzystania konstrukcji ryglowej w budownictwie sakralnym jest wieża położonego na obrzeżach Parku kościoła p.w. Wniebowstąpienia Najświętszej Marii Panny w Kościerzycach (gmina Lubsza).

    Dokładna data powstania kościoła nie jest znana. Przyjmuje się, że w obecnym kształcie powstał on w XIV lub XV w. Odnawiano go dwukrotnie na przełomie XVII i XVIII w. Wtedy również wzniesiona została wieża, której dolna część jest murowana, natomiast górna ma ściany o konstrukcji ryglowej. Znajduje się na niej dzwon odlany w 1676 r. i przelany w 1846 r. Główna część bryły kościoła ma charakter gotycki. Wewnątrz na szczególną uwagę zasługuje ambona z 1700 r. oraz drewniany chór.

    Oba kościoły usytuowane są przy ścieżkach przyrodniczych wyznaczonych w 2003 r. przez pracowników SPK.

    Innym ciekawym zabytkiem architektury sakralnej jest wzniesiony w Pokoju (gmina Pokój) murowany ewangelicko - augsburski kościół Zofii z 1773 r.(1765 – 75r.) z zachowanym do dziś oryginalnym wystrojem rokokowym.

    Był on kościołem dworu książąt württemberskich, którzy uczynili z niewielkiej osady leśnej pełną przepychu rezydencję. We wnętrzu kościoła zobaczyć można m. in. lożę książęcą oraz wciąż działające organy ozdobione herbem książąt württemberskich z linii oleśnickiej.

    Od dwóch lat kościoły ewangelicki i katolicki są miejscem odbywających się w czerwcu koncertów muzyki klasycznej dedykowanych pamięci Karola Marii Webera, który przebywał tu na przełomie 1806 i 1807 r. pod mecenatem drugiego właściciela Pokoju - księcia Heinricha Friedricha Eugena. Parafia luterańska funkcjonuje w Pokoju do dziś, mieszkający w pobliżu ksiądz Józef Schlender chętnie oprowadza po kościele wycieczki opowiadając bogatą historię miejscowości i jej mieszkańców

Wykaz zabytkowych kościołów znajdujących się na terenie, przy granicy i w okolicy SPK. 

Kościoły katolickie i obiekty im towarzyszące

Kościoły ewangelickie i obiekty im towarzyszące

  

CMENTARZE
    Świadectwem historycznej różnorodności kultur żywych przez stulecia na terenie chronionym obecnie przez Stobrawski PK są m. in. cmentarze. Nagrobki upamiętniające zmarłych pozwalają odkrywać koleje losu wsi i historię współistnienia na tym terenie ludności różnych narodowości. Symbolika użyta w dekorowaniu nagrobków - dziś już nie używana - jest dla nas cennym dokumentem, a wyjątkowość rzeźb nagrobnych czy staranność wykonania napisów i ornamentów świadczą o kunszcie dawnych rzemieślników.

    Stare katolickie cmentarze, niejednokrotnie zabytkowe, znaleźć możemy w niemal każdej wsi. Założone przed wieloma dziesiątkami lat są odwiedzane oraz użytkowane po dzień dzisiejszy.

 

Cmentarz rzym.-kat. z 4 ćw. XIX w. oraz po 1945 r.

 

Nagrobek z zabytkowego cmentarza rzym. - kat. z 1810r. wpisanego do rejestru zabytków pod nr 290/92.

    W Pokoju znajduje się zabytkowy przykościelny cmentarz ewangelicki - czynny do dziś ze względu na istniejącą nadal społeczność luterańską mieszkającą w Pokoju i okolicznych miejscowościach. Tu oglądać można artystycznie najcenniejszy na terenie Śląska Opolskiego XIX-wieczny klasycystyczny nagrobek wykonany w piaskowcu, upamiętniający nadleśniczego Henryka Bürgsdorfa zmarłego w 1806 r.

 

    Także w Pokoju oraz w położonym w pobliżu granicy SPK Miejscu znajdują się wymowne ślady historii osadnictwa żydowskiego na tym terenie - kirkuty.

 

Macewy z kirkutu w Pokoju.

Macewy z kirkutu w Miejscu.

Wykaz zabytkowych cmentarzy znajdujących się na terenie i w otoczeniu spk. Kościoły ewangelickie i obiekty im towarzyszące.

 Cmentarze katolickie

Cmentarze ewangelickie

Cmentarze żydowskie

Mogiły, grobowce, kaplice grobowe

 
ZABYTKOWE DWORY, PAŁACE I PARKI.

Pałac w Starościnie

    Początki pałacu w Starościnie sięgają XV wieku. Miał on wówczas charakter dworu mieszkalnego należącego do starosty wrocławskiego (stąd wywodzi się prawdopodobnie dzisiejsza nazwa miejscowości). Od roku 1604 aż do II wojny światowej właścicielami rezydencji byli członkowie rodziny von Saurma. Pałac dwukrotnie gruntownie przebudowywano. Miało to miejsce około roku 1800 (dobudowano wówczas dwa skrzydła po obu bokach tylnej elewacji) oraz w latach 1917-1919. Obecnie jest to budynek wolnostojący, jednopiętrowy, częściowo podpiwniczony, z poddaszem użytkowym w jednym ze skrzydeł. Wraz z otaczającym go parkiem wpisany jest do Rejestru Zabytków Województwa Opolskiego. Park zajmuje w całości obszar 21 ha i obfituje w różne interesujące okazy flory. Należą do nich między innymi rosnące tuż przy pałacu cztery okazałe lipy (pomniki przyrody), pomnikowy, ok. 300-letni dąb szypułkowy, buk pospolity odmiany zwisającej, magnolia parasolowata, platany klonolistne, tulipanowiec amerykański i świerk Brewera. Ogółem na terenie parku stwierdzono występowanie 97 różnych gatunków i odmian drzew i krzewów, w tym 38 rodzimych i 59 obcego pochodzenia. W parku znajduje się również pochodząca z początku XIX wieku oficyna, trzy stawy z wysepkami, kopiec widokowy i chyląca się ku upadkowi kaplica rodzinna. Obecnie pałac i park właściwy (7 ha) należy do Gminy Świerczów, która utworzyła w nim Ośrodek Młodzieży „Pałac”, prowadzący działalność w zakresie wycieczek szkolnych, kolonii i zimowisk. Ponadto organizowane są tam kursy, seminaria, konferencje. Pozostała część parku administrowana jest przez Nadleśnictwo Namysłów. Pałac i park leżą na trasie ścieżki przyrodniczo - krajobrazowej [Ścieżka pomiędzy Starościnem a Kuźnicą Dąbrowską ].

Elewacja frontowa pałacu w otoczeniu wiekowych lip.

 

Pałac we Wronowie

    Pałac jest budynkiem ceglanym, tynkowanym, ale nie podpiwniczonym ze względu na lokalizację na podmokłych terenach. Dokładna data jego powstania pozostaje nieznana, ale bryła trzonu budynku wskazuje na jego pochodzenie z przełomu XVIII i XIX wieku. Na początku XX wieku, kiedy majątek należał do rodziny von Schalscha, nastąpiła całkowita przebudowa i rozbudowa obiektu w stylu neobarokowym. Urozmaicono wówczas pierwotną bryłę budynku o wieżę zegarową oraz tarasy. Od strony parku dobudowano kaplicę, nad którą znajdował się ogród zimowy z niewielką, zachowaną do dziś fontanną. W fasadzie pałacu uwagę przyciągają podkowiaste schody prowadzące na piętro. Obiekt ma budowę trójkondygnacyjną, przy czym na parter prowadzi osobne wejście, a trzecia kondygnacja była prawdopodobnie przeznaczona dla służby. W sąsiedztwie pałacu w XIX wieku założono park, w którym zobaczymy między innymi dęby (jeden z nich jest pomnikiem przyrody), sosny wejmutki, graby, klony polne, lipy, wiąz, jesion i pochodzącą z Ameryki Północnej jodłę kalifornijską. Z zabudowań gospodarczych do dzisiejszych czasów zachowała się obora z połowy XIX wieku oraz stodoła z końca XIX wieku. Pałac i park leżą na trasie ścieżki przyrodniczo - krajobrazowej [Ścieżka w okolicy Wronowa ].

 

Dwór w Mikolinie

    Przy granicy Stobrawskiego PK we wsi Mikolin znajduje się przepiękny i dobrze zachowany rokokowy dwór murowany, pochodzący z 1771 r.i przełomu XIX i XX w., wpisany do rejestru zabytków pod numerem 178/55. Dwór otoczony jest zabytkowym parkiem krajobrazowym z XVIII w. i 1 poł. XIX w. (nr rejestru zabytków – 126/85). Zespół dworsko - parkowy znajduje się w rękach prywatnych.

 

Zamek w Karłowicach

    W zespole zamkowym położonym przy granicy Stobrawskiego PK znajduje się murowany zamek pochodzący z pierwszej połowy XIV w. przebudowywany w wiekach od XVI doXX. Jest wpisany do rejestru zabytków pod nr 685/63. W zespole zamku znajduje się kaplica zamkowa (kościół ewangelicki) - nr rejestru zabytków 658/60 oraz niewielki park zamkowy - nr rejestru zabytków 54/81. Zespół zamkowy znajduje się w rękach prywatnych.

Wykaz zabytkowych parków z wyposażeniem znajdujących się na terenie i przy granicy SPK.

Wykaz zabytkowych parków

ZABYTKI TECHNIKI

    Należą do nich mosty, wiadukty, stacje kolejowe, młyny, wiatraki, spichlerze, wieże ciśnień, huty, fabryki, kuźnie cegielnie - czyli wszystkie zabytkowe obiekty związane z rzemiosłem, przemysłem czy inżynierią. Kuźnia w Zagwiździu - to dwa budynki– młotownia i magazyn. Są częścią założonej w 1745 roku przez króla pruskiego Fryderyka II huty (nosiła ona nazwę Huty Kluczborskiej). Cały obiekt obejmuje zespół następujących budynków: odlewnię, młotownię, magazyny, a ponadto dwa kanały robocze i dwa zbiorniki retencyjne nad Budkowiczanką. W wyremontowanym budynku magazynu (z 1802 r.) znajduje się obecnie izba regionalna, w której można obejrzeć m. in. urządzenia używane w młotowni, produkowane tu wyroby, a także różnego rodzaju sprzęty używane dawniej w okolicznych gospodarstwach. Kuźnia jest udostępniana do zwiedzania grupom zorganizowanym po uprzednim uzgodnieniu terminu w Urzędzie Gminy.

Widok na budynki młotowni i magazynu nad kanałem.

Drewniane koło młota napędzanego wodą kanału.

    Wieża ciśnień w Skorogoszczy (przy granicy Parku) - wzniesiona około 1910 r., nie spełnia już wprawdzie swojej pierwotnej roli, lecz będąc własnością miłośnika Skorogoszczy - pana Dariusza Zięby, który mieszka w domku przy wieży - ma szanse stać się muzeum regionalnym. O pasji pana Dariusza niech świadczy fakt, że jest on autorem książki „Skorogoszcz - zarys dziejów.”

U stóp wieży.

Panorama Skorogoszczy widziana z wieży.

    Stopień wodny „Ujścia Nysy Kłodzkiej” ( na rzece Odrze ) w Rybnej z lat 1893

– 1913, jest zespołem zabytków takich jak:

  • Śluza komorowa pociągowa, 1909 – 10 r.
  • Śluza komorowa mała, 1893 r.
  • Jaz kozłowo – iglicowy, 1893/1911 r.
  • Magazyn, 1892 r.
  • Budynek mieszkalny obsługi śluzy, 1912 r.
  • Dyżurka obsługi śluzy, 1912 r.
  • Budynek mieszkalny obsługi śluzy, 1892 r.
  • Wyciągarka do podnoszenia kozłów, 1913 r.

 

Widok na jaz kozłowo – iglicowy na Odrze.

   Pełna lista zabytków techniki z terenu Stobrawskiego PK oraz z miejscowości ościennych znajduje się w siedzibie Zespołu Opolskich Parków Krajobrazowych w Ładzy.

Wykaz zabytków:

 

GRODZISKA

Prastare grodziska czyli dawne grody zawsze skupiały ludzką uwagę. Chyba każdy z takich obiektów otacza aura dziwnego i osobliwego miejsca. Tu przeważnie mogą być ukryte rzeczy tajemnicze, stąd - jak wieść niesie - rozchodziły się wielokilometrowe tunele, tu rozkwitały, a potem upadały bogate miasta lub rezydencje złych i dobrych panów. W legendach przekazywanych z pokolenia na pokolenie przez setki lat pobrzmiewają echa prawdziwych wydarzeń. Dzisiejsze niektóre okazałe, niektóre niepozorne zwaliska kryją dawne obiekty obronne, które przed stuleciami musiały być widownią dramatycznych wydarzeń. Rowy i nasypy ziemne stanowią szczątki potężnych umocnień, wznoszonych wielkim nakładem sił i środków.

    Potrzeba oraz umiejętność budowania fortyfikacji występowała na ziemiach polskich epizodycznie. Kolejne fazy „grodowe” rozdzielone są długimi okresami, kiedy to obywano się zupełnie bez tych jakże wymownych świadectw zagrożenia ze strony innych ludzi. Jedno ze stadiów budownictwa obronnego przypada na dobę słowiańską, na okres plemienny wczesnego średniowiecza (II-połowa X wieku). To początek czasów, gdy gród staje się nieodłącznym elementem naszego krajobrazu kulturowego. Niektóre grody służyły do stałego zamieszkania, inne wznoszono jako grody schronieniowe, przeznaczone do obrony okolicznej ludności wiejskiej w sytuacji zagrożenia.

    Począwszy od XII-XIII wieku w głąb średniowiecza rozwija się nowe zjawisko w dziedzinie budownictwa obronnego: małe gródki – siedziby rycerskie. Były to drewniane, a z rzadka również murowane wieże mieszkalne stawiane na kopcu ziemnym, otoczonym pierścieniami wałów i fos. Zostały po nich tzw. grodziska stożkowate. Niektóre tego typu grodziska znajdują się również na terenie Stobrawskiego Parku Krajobrazowego stanowiąc ciekawe miejsca warte obejrzenia:

Stożkowe grodzisko w Murowie (na trasie ścieżki przyrodniczo - krajobrazowej „Między Murowem a Zagwiździem”)

  

Stożek grodziska

     Grodzisko w Murowie to słowiańska warownia powstała ok. XIII wieku, czyli pod koniec okresu wczesnego średniowiecza. Położona jest na planie owalu o długości ponad 100 metrów i szerokości ponad 80 metrów. Warownia ta otoczona była wałem, który od strony północno-wschodniej i południowo-zachodniej był podwójny. Jego środkową część wypełnia stożek, którego zbocza opadają dość stromo ku fosie okalającej grodzisko ze wszystkich stron. Wał przetrwał do naszych czasów w doskonałym stanie. Od strony zachodniej widać w nim przerwę obramowaną dwoma wałami stanowiącymi dodatkowe zabezpieczenie znajdującej się tu dawniej bramy.
 
Pozostałości grodziska z XII - XV w. w Krzywej Górze (w pobliżu ścieżki przyrodniczej „Dolina Budkowiczanki” )

 

Fosa przy grodzisku

 
Pozostałości grodziska z XIII - XIV w. w pobliżu Tarnowca

 

Fosa przy grodzisku.

  

Grodziska położone na terenie, obrzeżach i w okolicach Stobrawskiego Parku Krajobrazowego:

  • Grodzisko stożkowate z XIII lub XIV – XV w. na obrzeżach Murowa w gminie Murów o powierzchni 0,7 ha, znajdujące się na terenie lasu;
  • Grodzisko stożkowate z XII-XIIIw. lub XIII-XVI w. pomiędzy Krogulną w gminie Pokój a Miejscem w gminie Świerczów, stanowiące teren zadrzewiony;
  • Grodzisko z XIII-XV w. położone na zachód od Krzywej Góry w gminie Pokój o powierzchni 0,7 ha, znajdujące się na terenie lasu;
  • Grodzisko stożkowate, średniowieczne w Kuźnicy Katowskiej (dawniej Karłowice) w gminie Popielów o powierzchni 0,022 ha, znajdujące się na terenie lasu;
  • Zamczysko z XIII lub XIV-XV w. w Starych Kolniach gmina Popielów o powierzchni 0,2 ha stanowiące zadrzewiony nieużytek;
  • Grodzisko stożkowate z XIV-XV w. w Zawadnie gmina Lewin Brzeski o powierzchni 0,9 ha, znajdujące się na terenie lasu;
  • Grodzisko stożkowate, średniowieczne z XIII-XVI w. w Błotach gmina Lubsza o powierzchni 0,2 ha, obecnie znajduje się na nim cmentarz;
  • Grodzisko średniowieczne z XIII-XVI w. w Błotej – Lednicy gmina Lubsza o powierzchni 0,15 ha, stanowiące łąkę;
  • Dwa grodziska średniowieczne z XIII-XIVw. w Tarnowcu (dawniej Śmiechowice) gmina Lubsza o powierzchni 0,1 ha oraz o powierzchni 0,08ha;
  • Grodzisko stożkowate z XIII lub XIV-XVI w. w miejscowości Różyna gmina Lewin Brzeski o powierzchni 0,5 ha stanowiace nieużytek;
  • Grodzisko z IX-X lub X-XIIIw w miejscowości Lipki gmina Brzeg o powierzchni 0,4 ha stanowiące nieużytek;
  • Grodzisko z XIV-XVw w Brynicy gmina Łubniany o powierzchni 0.85 ha stanowiące łąkę;

Kolorem wyróżniono obiekty znajdujące się przy granicy lub w najbliższej okolicy SPK, pozostałe obiekty leżą bezpośrednio na terenie parku.

   Wszystkie wyżej wymienione grodziska znajdują się w rejestrze zabytków Województwa Opolskiego. Więcej informacji o przedmiotowych grodziskach można uzyskać w Oddziale Zespołu Opolskich Parków Krajobrazowych w Ładzy, gdzie znajduje się katalog wszystkich zabytków położonych na terenie, obrzeżach oraz w otoczeniu Stobrawskiego Parku Krajobrazowego.

 

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie.
Strona współfinansowana ze środków Unii Europejskiej w ramach Schematu III Pomocy Technicznej. Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
Instytucja Zarządzająca PROW na lata 2007-2013: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Strona opracowana na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego.

 

2015 | Wszystkie prawa zastrzeżone - ZOPK 

designed & hosted by